Chrześcijanin i kult zmarłych

Drodzy w Polsce pierwszego listopada Kościół Rzymsko Katolicki obchodzi dzień „wszystkich świętych” lub czasami jak się potocznie mówi „święto zmarłych” Według nauki kościoła Katolickiego 1 listopada jest świętem ku czci wszystkich znanych i nie znanych z imienia świętych. Drugiego natomiast listopada jest obchodzony „dzień zaduszny” tzw. „zaduszki” jest to święto poświęcone modlitwom i wstawiennictwu za dusze zmarłych, które według nauki kościoła Rzymskiego przebywając w czyśćcu takich modlitw potrzebują. Tak więc możemy powiedzieć, że w Polsce mamy dwa wyjątkowe dni, (nawet jeden z nich jest wolny od pracy) poświęcone na kult zmarłych. W ogólne w naszym kraju kult zmarłych jest ważną częścią liturgii katolickiej i polskiej kultury, odprawia się msze za dusze zmarłych, sporo ludzi modli się do zmarłych świętych o wstawiennictwo u Boga w różnych sprawach. Wielu zmarłych ludzi uczyniono patronami np. św Krzysztofa patronem kierowców, Jana Chrzciciela patronem abstynentów, św Mateusza patronem celników, sw Antoni patron rzeczy zagubionych i niemal każda grupa zawodowa, każda choroba ma swojego zmarłego patrona. Patron, to jest ktoś, kto ma czuwać i opiekować się tymi osobami, które doświadczają sytuacji za które patron ma być odpowiedzialny. Ale musiałoby to oznaczać, że ta zmarła osoba, słyszy tych, którzy do niej się zwracają i ma teraz wielką moc, by pomagać tym tysiącom osób, które ja proszą o pomoc.

1 listopada natomiast w Polsce jest obchodzony w szczególny sposób, większość Polaków udaje się na groby i przystraja je w lampki, kwiaty, ozdoby i często ozdabia bardzo obficie. To nie jest jeden kwiat, czy jedna lampka, ale całe groby są zastawione ozdobami.

Czy Polska jest w tym odosobniona? Oczywiście nie, w każdej kulturze pamięta się o swoich bliskich zmarłych. W wielu kulturach mamy do czynienia z kultem przodków, w niektórych krajach wierzy się, że w dzień kiedy zmarli mają swoje święto na nowo odwiedzają żywych. Wtedy w domach lub na grobach  zostawia się im jedzenie np. tak jest w Meksyku lub Słowacji. W Japonii święto zmarłych obchodzi się między lipcem a sierpniem i zapala się lampy na progach domów, by powitać przychodzące zmarłe osoby. W niektórych kulturach są specjalne obrzędy, by pozyskać życzliwość zmarłych, wierzy się, że jeśli będzie zaniedbany ten rytuał, wtedy spadnie na człowieka nieszczęście. Jeszcze nie tak dawno  w polskiej kulturze - słowiańskiej obchodzono święto dziadów („Dziady” cz II Adam Mickiewicz), dzisiaj jest to dzień zaduszny. ludzie chodzili na groby nosząc jedzenie, by obcować ze zmarłymi.

Także w starożytności, kult zmarłych był czymś powszechnym. W starożytnym Egipcie balsamowano zwłoki, bo wierzono że tak długo jak długo ciało jest dobrze utrzymane dusza zmarłego może żyć w wieczności. Wkładano również do grobu różne przedmioty codziennego użytku lub kosztowności, amulety lub insygnia władzy, bo wierzono, że zmarły w zaświatach będzie ich potrzebował.

Ale to, co wspólnego mają te wszystkie praktyki, to jakaś chęć kontaktu z tajemniczym i niezrozumiałym dla nas światem zmarłych. Człowiek od wieków poszukuje i chce odkryć tajemnice tego, co jest po drugiej stronie, wejść w jakiś kontakt z umarłymi.

A co mówi na ten temat Słowo Boże? 

Kult zmarłych a Słowo Boże

Trzeba powiedzieć, że w Biblii nie znajdziemy żadnej wzmianki na temat kultu zmarłych. Wprost przeciwnie Słowo Boże zabrania wszelkich prób kontaktu ze zmarłymi. W oczach Bożych takie praktyki zwracania się do zmarłych, modlitwy do zmarłych, czy za zmarłych były szczególne obrzydliwe i traktowane na równi z czarami, wróżbami i okultyzmem.

Zwróćmy uwagę na poniższy tekst Pisma Św.

Powtórzonego Prawa 18:9  Gdy tedy wejdziesz do ziemi, którą Pan, Bóg twój, ci daje, nie naucz się czynić obrzydliwości tych ludów;

10  Niech nie znajdzie się u ciebie taki, który przeprowadza swego syna czy swoją córkę przez ogień, ani wróżbita, ani wieszczbiarz, ani guślarz, ani czarodziej,

11  Ani zaklinacz, ani wywoływacz duchów, ani znachor, ani wzywający zmarłych;

12  Gdyż obrzydliwością dla Pana jest każdy, kto to czyni, i z powodu tych obrzydliwości Pan, Bóg twój, wypędza ich przed tobą.

Czy widzimy to? Bóg zabronił Izraelowi wszelkiego kontaktu, ze światem zmarłych na wzór jak czyniły to narody pogańskie. Nie znajdzie się u ciebie, ani wywoływacz duchów, ani wzywający zmarłych (w.11), a wcześniej mamy zakaz czarów i wróżb . Tak więc Wszelkie formy zwracania się do zmarłych takie jak modlitwy za nich, chęć rozmowy ze zmarłymi, wszelkie próby kontaktu z zaświatami, przesadne chodzenie na groby i zwracanie się do nich jak do żywych są przez Boga zakazane. Zakazane są z tego powodu, że nasi zmarli bliscy nie mogą w żaden sposób kontaktować się z nami po śmierci, a  ich dusze czekają na zmartwychwstanie i sąd ostateczny, a nie wędrują gdzieś wokół nas, nie odwiedzają swoich bliskich i nie kontaktują się z nimi.

W liście do Hebrajczyków czytamy

Hebrajczyków 9:27  A jak postanowione jest ludziom raz umrzeć, a potem sąd,

Oznacza to, że po śmierci nie ma już możliwości zmiany swojego losu ani pośredniczenia w sprawach żyjących — człowiek staje przed Bogiem, a jego wieczny los jest przesądzony. Dlatego Biblia nigdzie nie zachęca do modlitwy za zmarłych ani do wzywania ich wstawiennictwa. Zmarli nie są wszechobecni, nie słyszą modlitw kierowanych do nich i nie mają mocy, by pomagać żyjącym — taką moc ma wyłącznie Bóg. Kult zmarłych, choć głęboko zakorzeniony w wielu kulturach i tradycjach także w Polsce, pozostaje w sprzeczności z nauką Pisma Świętego, które jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi czyni naszego Pana Jezusa Chrystusa (1 Tm 2,5).

Pan Jezus w Ew. Łukasza 16,19-31 przedstawił nam całą historię opowiadającą o tym jak zmarł bogacz i biedak i zarówno jeden jak i drugi miał swoje miejsce przeznaczenia. Dusze zmarłych nie mogą sobie wędrować tak jak im się podoba. Bogacz z Ew. Łukasza 16,28 chciał posłać kogoś na ziemię do żywych, by ostrzec swoich braci, ale nie mógł tego uczynić. Nie mógł tego uczynić osobiście jak i nie było mu dane, by ktoś poszedł w zastępstwie za niego.

Pan Jezus mówi, że na swoją prośbę dostał taka odpowiedź

Łukasza 16:29 ….Mają Mojżesza i proroków, niechże ich słuchają.

30  A on rzekł: Nie, ojcze Abrahamie, ale jeśli kto z umarłych pójdzie do nich, upamiętają się.

31  I odrzekł mu: Jeśli Mojżesza i proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, też nie uwierzą.

Ta przypowieść Pana Jezusa pokazuje wyraźnie, że Bóg nie przewidział żadnej drogi kontaktu między światem zmarłych a światem żywych. Bogacz nie mógł przyjść do swoich braci ani posłać kogoś w swoim zastępstwie — jedynym środkiem, jaki Bóg dał człowiekowi, jest Jego Słowo: „Mają Mojżesza i proroków, niechże ich słuchają”. Nawet gdyby ktoś powstał z martwych, przyszedł ze świata zmarłych, nie przekona tych, którzy lekceważą Pismo Święte.

Pamięć o zmarłych, szacunek dla grobów i refleksja nad przemijaniem są właściwe i potrzebne, ale nie mogą przeradzać się w kult, modlitwy do zmarłych czy oczekiwanie od nich pomocy — to bowiem należy wyłącznie do Boga.

 Nie czytamy również nigdzie w Ewangeliach, by Pan Jezus lub apostołowie chodzili na groby zmarłych i tam modlili się o nich. Nie czynili tak dlatego, że Bogu się to nie podoba i po drugie nasze modlitwy, ofiary, msze, odpusty, nie mogą pomóc naszym bliskim zmarłym. Duża część kultu zmarłych w Polsce oparta jest o idee czyśćca, miejsca gdzie rzekomo dusze zmarłych nie do końca są odpowiednio święte i niby mogą po śmierci oczyścić się ze swoich grzechów w ogniu oczyszczającym.

Ale Idea czyśćca jest zupełnie sprzeczna z Ewangelią naszego Pana Jezusa Chrystusa, trzeba powiedzieć jasno, że jest herezją.

Biblia mówi, że Jedynie krew Jezusa Chrystusa oczyszcza nas od wszystkich grzechów (1 Jana 1,7) – to jest biblijny czyściec. I w żadnym razie tego oczyszczenia nie możemy dostąpić po śmierci. Oczyszczenie z grzechów może mieć miejsce tylko za naszego życia pod warunkiem, że uwierzymy w Chrystusa podczas naszej ziemskiej pielgrzymki, bo jak mówi ap. Paweł w liście do Efezjan „W nim mamy odkupienie przez krew jego, odpuszczenie grzechów, według bogactwa łaski jego” (Efez 1,7).

Gdyby istniało oczyszczenie po śmierci, a nasze modlitwy, msze i ofiary za zmarłych przyczyniałby się do tego oczyszczenia,  znaczyłoby to, że ofiara Chrystusa nie jest kompletna, nie jest wystarczająca i jeszcze jakieś nasze starania muszą ją uzupełnić.

Znaczyłoby to, że nie wyłącznie osobista wiara w Chrystusa jest  potrzebna do zbawienia jak mówi Słowo Boże (Efez 2,8-10), ale ktoś inny może ci to zbawiennie u Boga załatwić, wyjednać. Jednak Biblia mówi:

Psalm 49:8  Przecież brata żadnym sposobem nie wykupi człowiek Ani też nie da Bogu za niego okupu,

9  Bo okup za duszę jest zbyt drogi I nie wystarczy nigdy.

Pan Jezus umierając na Krzyżu za nasze grzechy powiedział że „wykonało się”  (J 19,30), dług jest całkowicie spłacony – On jest naszym okupem za nasze dusze. Nie możemy nic do tego dodać, i nie ma takiej potrzebny. Wszelkie nasze próby uzupełnienia ofiary Pana Jezusa, czy jej zastąpienia są obrazą dla Boga.

Nie bez znaczenia jest również to, że kult zmarłych w Polsce dla Kościoła Rzymskiego jest dobrym źródłem dochodu. Każda msza za zmarłych, wypominki - czyli odczytywanie nazwisk bliskich ludzi na cmentarzu lub w kościele i święcenie grobów, wiąże się z opłatami. To wszystko umacnia ten kult i w interesie duchownych kościoła Rzymskiego jest to, by ten kult trwał jak najdłużej i był jak najmocniejszy. Jeden z przywódców reformacji Marcin Luter w swoich 95 tezach zakwestionował poobieranie opłat za wstawiennictwo za dusze zmarłych i powiedział

Jeśli papież może za pieniądze wyzwalać dusze z czyśćca, to dlaczego nie czyni tego z miłości i za darmo?

W tamtym czasie, czyli pierwsza połowa XVI wieku Kościół Rzymski sprzedawał wszędzie odpusty i reklamował je przez znanego wtedy sprzedawcę odpustów – mnicha Jana Tetzela  takimi słowami, „że gdy moneta w skarbonie zadźwięczy, to dusza w czyśćcu nie jęczy”.

Marcin Luter ostro i wyraźnie sprzeciwiał się temu i 27 tezie napisał

„Ci, którzy twierdzą, że gdy moneta zabrzęczy w skarbonie, i dusza natychmiast opuszcza czyściec, głoszą kłamstwa.

Luter głosił również odważnie i zdecydowanie, że autorytetem dla chrześcijanina powinno być przede wszystkim Pismo Św. jako fundament wiary. Sam w kilkuletniej pracy przetłumaczył Biblię na język niemiecki i mówił:

„Pismo jest samo z siebie najpewniejsze, najłatwiej dostępne, zupełnie zrozumiałe, samo siebie objaśnia i wszystko we wszystkim bada, osądza i oświetla”.

Innym razem powiedział

Biblia nie jest antykiem ani książką z przeszłości. Ona ma ciało, które oddycha, ma nogi, by za mną biec i ręce, by mnie chwycić.

Jeśli chcemy świętować, to powinniśmy świętować święto reformacji, wczoraj minęło 509 lat, gdy Marcin Luter 31 października 1517 roku, przybił do drzwi kościoła zamkowego w Wittenberdze swoich 95 tez, które w większości dotyczyły możliwości zapłacenia pieniędzy za przebaczenie grzechów w kościele Rzymskim, czyli kupno tzw, odpustów.

Powinniśmy dziękować Bogu za ludzi, którzy narażali własne życie, byśmy dzisiaj swobodnie mogli tu się spotkać i rozważać słowo Boże. Za ludzi takich jak Marcin Luter, Jan Kalwin,  Ulrich Zwingli, Filip Melanchton, Jan Hus, Jan Łaski – Polak. I wielu innych. Niektórzy z nich za miłość do Słowa Bożego zapłacili najwyższa cenę, cenę życia. Zrobili to, byśmy nie musieli polegać na ludzkiej tradycji i uniknęli zejścia na manowce błędu. 

Oczywiście to wszystko nie znaczy, że mamy nie pamiętać o swoich bliskich, którzy odeszli, czy nie dbać o ich groby, ale musimy pamiętać że wspominanie naszych bliskich nie może mieć charakteru kultowego, a jedynie historyczny.

Ja także nie chodzę na groby moich bliskich w dzień 1 listopada, bo nie chce być kojarzony z tymi obrzędami żeby ktoś pomyślał, że to popieram to, czy akceptuje. Przez wiele lat i także dzisiaj dnia 1 Listopada rozstawiam stoisko na cmentarzu z Biblia, chrześcijańską literaturą i  traktatami ewangelizacyjnymi.

Niestety dzisiaj polskie cmentarze zamiast być miejscami pamięci przypominają często choinkę, gdzie ludzie przesadnie przyozdabiają groby swoich bliskich wydając mnóstwo pieniędzy. Czy nie lepiej za te pieniądze pomóc żywym, wszak noszenie cokolwiek umarłym nic im nie daje.

Izraelici też obchodzili żałobę po zmarłych i wspominali bliskie im osoby. Prawo Boże regulowało to, jak mają wyglądać obrzędy pogrzebowe, ale nigdzie nie pozwalało czcić zmarłych, modlić się do nich, za nich, czy oczekiwać od nich jakiejkolwiek opieki, czynić z nich patronów, składać im ofiary, czy zwracać się do nich.

Weźcie pod uwagę, że  nie bez powodu Bóg ukrył miejsce pochówku Mojżesza, posłuchajcie co mówi Pismo

Powtórzonego Prawa  34:5  I umarł tam Mojżesz, sługa Pana, w ziemi moabskiej, zgodnie ze słowem Pana.

6  I pogrzebał go w dolinie, w ziemi moabskiej naprzeciw Bet-Peor; a nikt nie zna po dziś dzień jego grobu.

Bóg celowo nie pozwolił, by Hebrajczycy znali miejsce, gdzie spoczywa ciało Mojżesza. Gdyby Izraelici go pochowali prawdopodobnie przyczyniłoby się to, do kultu bałwochwalczego skupionego na jego osobie. To co np. czyni się dzisiaj, beatyfikując świętych, czy modli się do nich jak do Boga. Mojżesz bowiem był najważniejszą postacią Starotestamentową obok Abrahama.

Nie znajdujemy także w Biblii, by w sposób szczególny czczono jakiegoś starotestamentowego  proroka, czy królów Izraelskich. Czyniły tak ościenne pogańskie narody sąsiadujące z Izraelem.

W aktach żałobnych nacinali swoje ciała, robili tatuaże, (Ks. Kpł 19,28) by udobruchać bóstwa i w ten sposób zmarłym zapewnić w zaświatach lepszą przyszłość. W słowie Bożym wielokrotnie jest powtórzony zakaz prób kontaktu zer zmarłymi (  Ks. Kpł 19,31; 20,6; 1 Sam 28,9; Izaj 8,19). Prawo Boże w Starym Testamencie za wszelkie kontakty ze zmarłymi przewidywało karę śmierci (Ks. Kpł 20,6).

Ks. Kpł 20:27  A jeżeli mężczyzna albo kobieta będą wywoływać duchy lub wróżyć, to poniosą śmierć. Ukamienują ich, krew ich spadnie na nich.

Czasami Żydzi mieszając się z narodami pogańskimi, przejmowali ich zwyczaje i czynili podobnie jak oni, stąd tak często zakazy powtarzane przez Boga do swojego ludu. I podobnie jak kiedyś Hebrajczycy przyswajali sobie zwyczaje narodów pogańskich, również dzisiaj narażony jest na to kościół chrześcijański. Współczesne święto zmarłych z całą swoją oprawą ma bowiem swoje źródło w praktykach pogańskich.

 Gdy chrześcijaństwo było coraz bardziej powszechne, a chrześcijańskie wpływy docierały do kolejnych narodów kościół napotkał poważny problem. Jak usunąć praktyki pogańskie z kultury tych narodów, które oficjalnie przyjęły chrześcijaństwo? Zaczęto więc w miejsce pogańskich świąt wprowadzać święta o charakterze „chrześcijańskim”.

 Jednak ludzkie zwyczaje i wierzenia się nie zmieniały, często zmieniały się tylko nazwy, a ludzie którzy oficjalnie niby byli chrześcijanami praktykowali nadal pogaństwo, nazywamy to synkretyzmem. Tak też się stało, ze świętem zmarłych pod koniec IX w. w 990 r. dzień zaduszny na stałe wszedł do kalendarza liturgicznego co widzimy po dzień dzisiejszy.

Tu jednak musimy przypomnieć, że my chrześcijanie świętujemy życie a nie śmierć, świętujemy zmartwychwstanie Chrystusa. Chrześcijaństwo to kult życia, kult zwycięstwa Chrystusa nad wszelkimi siłami ciemności, a do tych należy również śmierć. Dzień „Wszystkich Świętych”, czy „święto zmarłych” jak się mówi potocznie, lub „Halloween” to jednak kult śmierci. Gdy czytamy Stary Testament nie możemy nie zauważyć jak odrażające dla Boga było stykanie się ze zwłokami (Kpł 21,1; Liczb 5,2; 19,18; Ag 2, 13) , Bóg bowiem brzydzi się śmiercią, śmierć nigdy nie była Bożym przeznaczeniem dla człowieka, ale wdarła się w Bożą historię za sprawą upadku w grzech i jest wyrazem przekleństwa i skutkiem nieposłuszeństwa Bogu. Bóg powiedział, że przede wszystkim On jest Bogiem żywych a nie umarłych, w przyszłym nadchodzącym świecie śmierć zostanie całkowicie zniszczona i usunięta jak mówi ap. Paweł. W liście do Koryntian

1 Koryntian 15:54  A gdy to, co skażone, przyoblecze się w to, co nieskażone, i to, co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy wypełni się słowo napisane: Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie!

55  Gdzież jest, o śmierci, zwycięstwo twoje? Gdzież jest, o śmierci, żądło twoje? 

Kult zmarłych ma charakter demoniczny

Już wspominałem o tym, ale to rozwinę, że zmarli nie mogą słyszeć, gdy ludzie się do nich zwracają, nie mogą słyszeć ludzkich modlitw i nie mogą na nie odpowiedzieć choćby nawet byli niezwykle wyjątkowi, są to bowiem jedynie atrybuty Boże. Osoby, które zmarły będąc ludźmi na ziemi i odeszły do wieczności nie stały się jak Bóg, by teraz przyjmować Boże przymioty i działać w Boży sposób. Jedynie Bóg słyszy wszystko, wie wszystko i może odpowiedzieć w każdej sytuacji.  Jednak pomimo to, w wielu kościołach nurtu chrześcijańskiego np. w Kościele Rzymskokatolickim, Prawosławnym, kult zmarłych na stałe wszedł do elementów liturgii chrześcijańskiej.

Ale taki kult jak mówiliśmy jest zakazany przez Boga, niestety ociera się lub nawet ma charakter okultystyczny. Zwracając się do zmarłych, modląc się o zmarłych i zbytnio skupiając się na zmarłych, niebezpiecznie zbliżamy się do świata, tajemniczych i nieznanych bytów duchowych, oszukać go i zwieść. Apostoł Paweł powiedział w Efez 6,12, że te istoty zamieszkują okręgi niebieskie są to „władze, zwierzchności i moce ciemności", które wykorzystują każdą okazję, by odwrócić uwagę człowieka od Boga. Kult zmarłych, choćby ubrany w chrześcijańską terminologię, otwiera drzwi do świata duchowego, który jest przeciwny Bogu, i dlatego może prowadzić do zwiedzenia, a nawet do faktycznego kontaktu z demonicznymi mocami podszywającymi się pod zmarłych lub „świętych".

Oczywiście to nie znaczy, że każdy, kto zapala świeczkę na grobie, świadomie wchodzi w okultyzm — ale znaczy, że praktyki wykraczające poza zwykłą pamięć i szacunek, a polegające na zwracaniu się do zmarłych, oczekiwaniu od nich pomocy czy przypisywaniu im mocy Bożych, są niebezpieczne duchowo i sprzeczne z wolą Bożą.

 Zwracanie się do zmarłej babci, dziadka, ojca, córki, syna, matki lub ojca, do kogokolwiek kto odszedł z naszego świata może być  przyzywaniem demonów, sił nieczystych, bo nasi bliscy zmarli nie mogą nas odwiedzać jak mówiliśmy wcześniej. Jednak nie ma problemu dla przychodzącego demona przedstawić się nam jako zmarły dziadek, ojciec, babcia, czy ktokolwiek inny. Niekiedy nawet w wyniku takiego przyzywania, zwracania się do bliskich zmarłych, rozmawiania z grobami, dochodzi do opętania. Jakiś czas temu czytałem świadectwo dziewczyny, której odeszła mama do wieczności. I dziewczyna ta, często odwiedzała grób matki i tam próbowała z nią rozmawiać, długo nie musiała czekać jak w snach mama zaczęła do niej przychodzić i wciągać ją jeszcze bardziej w świat zmarłych, tak że wokół niej działy się dziwne rzeczy. Dopiero, gdy zwróciła się do Chrystusa o pomoc okazało się, że to co podawało się za jej mamę to zły duch. Musimy pamiętać, że świat wokół nas jest przesycony upadłymi duchami, które nie ustają, by zwodzić mieszkańców ziemi i nakłaniać ich do bałwochwalstwa i występowania przeciw Bożemu Słowu (Efez 6,12). A Boże Słowo mówi:

Niech nie znajdzie się u ciebie… zaklinacz, ani wywoływacz duchów, ani znachor, ani wzywający zmarłych (Ks. Pwt 18,10.11)

Podsumowując kilka wniosków na koniec

1. Po pierwsze pamięć o zmarłych nie może przeradzać się w ich kult.

Pamiętanie o bliskich, szacunek dla ich grobów i refleksja nad przemijaniem są właściwe. Jednak chrześcijanin nie powinien modlić się do zmarłych, wzywać ich wstawiennictwa ani oczekiwać od nich pomocy. Bóg zabrania praktykowania kontaktów ze zmarłymi (Pwt 18,9–12).

2. Po drugie Słowo Boże, a nie ludzkie tradycje, określa prawdę o śmierci.

Po śmierci człowiek staje przed Bogiem, a Biblia nie daje podstaw do poszukiwania kontaktu ze zmarłymi. Jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi jest Jezus Chrystus, a nie zmarli święci (Hbr 9,27; 1 Tm 2,5). Dlatego chrześcijanin powinien opierać swoje przekonania na Piśmie Świętym, a nie na tradycjach i zwyczajach.

3. Po trzecie, Zbawienie i oczyszczenie z grzechów są możliwe wyłącznie dzięki ofierze Jezusa Chrystusa.

Żadne modlitwy, msze ani ofiary składane za zmarłych nie mogą uzupełnić dzieła Chrystusa. Jego krew oczyszcza nas z grzechów, a zbawienie jest darem łaski, przyjmowanym przez wiarę

4. Po czwarte, Chrześcijanin powinien świętować zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią.

Śmierć jest skutkiem grzechu, ale nie ma ostatniego słowa. Jezus Chrystus zwyciężył śmierć, a wierzący oczekują zmartwychwstania i życia wiecznego. 

Pamiętajmy

Nie kult zmarłych, lecz wiara w Jezusa Chrystusa; nie ludzkie tradycje, lecz autorytet Słowa Bożego; nie skupienie na śmierci, lecz nadzieja zmartwychwstania. 

Namaszczenie Jezusa przez Marię 12,1-11

 

Wkraczamy do 12 rozdziału Ew. Jana jest to kontynuacja tego, co stało się dalej po wskrzeszeniu z martwych Łazarza. Jezus odszedł na kilka tygodni do Efraim, ale teraz wraca i znowu ma okazje być w Betanii. Wygląda na to, że to wydarzenie nie odbyło się w domu Łazarza, ale w domu Szymona Trędowatego, którego Jezus uzdrowił i który również mieszkał w Betanii, bo  taką relację przedstawiają nam inne ewangelię.

Pan Jezus przybywa na ostatni tydzień przed swoją śmiercią do Jerozolimy i znów zatrzymuje się u swoich przyjaciół, których miał tam wielu. To spotkanie jest o tyle wyjątkowe, że kilka tygodni wcześniej Łazarz był martwy, a Chrystus przywrócił mu życie i teraz Łazarz jest jednym z tych, którzy siedzą z Nim przy stole. Musiało być to niesamowite, Szymon który był trędowaty i Łazarz, który był kiedyś martwy, obaj w cudowny sposób uzdrowieni i przywróceni do nowego życia.

 Po tym ogromnym cudzie jeszcze przez wiele tygodni, miesięcy a nawet lat ludzie, którzy o tym usłyszeli odwiedzali Łazarza, by go zobaczyć i dowiedzieć się, czy faktycznie tak się stało jak słyszeli. W 9 wierszu czytamy, że ludzie gdy dowiedzieli się, że Jezus pojawił się w Betanii, to przyszli do Niego żeby ujrzeć Łazarza, który przez cud jaki doświadczył składał świadectwo o Jezusie.

I choć nie jest to główny wątek tego fragmentu, to warto podkreślić, że podobnie jak Łazarz każdy wierzący w Jezusa powinien być takim świadectwem chwały Bożej dla innych. Być może nasza przemiana nie będzie taka spektakularna jak Łazarza, ale świat i twoje środowisko w którym przybywasz powinien wiedzieć wyraźną w zmianę w twoim życiu w wyniku działania Pana Jezusa. Kiedy narodzisz się na nowo będziesz różnił się od tego świata i będziesz chciał być podobny do Jezusa w swoim myśleniu w swojej mowie, w swoim postępowaniu i w swoich dążeniach, a to będzie wywoływało ciekawość świata.

Być może niektórzy, gdy dowiedzą się co się z tobą stało, jak odwróciłeś się od ciemności do światłości lub dotrą do nich różne plotki także przyjdą zapytać, czy to jest prawda.

Może niektórzy zapytają, że doszły ich słuchy, że rzuciłeś jakieś nałogi i zacząłeś głosić Chrystusa, inni się dowiedzą, że uporządkowałeś swoje niemoralne życie ze względu na miłość do Jezusa, może ktoś jeszcze inny usłyszy, że spłaciłeś stare długi lub poszedłeś pojednać się ze starymi wrogami, albo pojednałeś się dziećmi lub współmałżonkiem z którym nie szło dojść do zgody przez wiele lat.

Och muszę powiedzieć, że ja miałem taką sytuacje, że poszedłem do mojego starego wroga i zapukałem do jego mieszkania, a on otworzył mi drzwi i był wielce zdziwiony, a ja prosiłem go o przebaczenie, bo Jezus mi przebaczył - mówiłem. Miał strasznie wielkie oczy, był zszokowany moimi odwiedzinami. Na klatce schodowej pojednaliśmy się i przytuliliśmy się, podejrzewam, że długo jeszcze o tym opowiadał innym. Bóg chce, by opowiadano o twoim życiu ze względu na Jezusa, by imię Pana było uwielbione przez twoje życie jak opowiadano o Łazarzu.

Oj jak to wspaniale słuchać takich opowieści, że czasami całe miasto trąbi o jakimś nawróconym grzeszniku, że stał się zupełnie innym, nowym człowiekiem, który teraz żyje dla Jezusa. Jak to wspaniale słuchać o was i o mnie, że żyjemy dla Pana Jezusa i roznośmy Jego zapach jak mówi apostoł Paweł w 2 liście do Koryntian 2 rozdz. że myśmy wonnością Chrystusową dla Boga.

W Ew. Matusza czytamy o wezwaniu naszego Pana tak:

Mateusza 5:15  Nie zapalają też świecy i nie stawiają jej pod przykryciem, lecz na świeczniku, i świeci wszystkim, którzy są w domu.

16  Tak niechaj świeci wasza światłość przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.

Ale ta historia przede wszystkim  dotyczy tego, co zrobiła Maria siostra Łazarza, w jak bezinteresowny sposób, pełny oddania i poświęcenia wyraziła swoją miłość do Chrystusa usługując Mu.

Czytamy, że Gdy siedzieli przy stole Maria chcąc okazać wdzięczność Panu Jezusowi za jego miłość, za cud jaki dokonał w jej domu wzięła funt to jest około 1/3 litra bardzo drogiej maści nardowej i namaściła nią Jezusa. Maść ta była wonnym pachnidłem, balsamem z Indii z rejonu Himalajów i kosztowała faktycznie dużo pieniędzy, tekst mówi, że około 300 denarów, a 1 denar odpowiadał wartości jednego dnia pracownika, czyli 300 dni pracy. Jeśli przyjmiemy, że przeciętna pensja dzisiaj to około 4500 – 5000 tys. za miesiąc, to wartość tej maści była między 45, a 50 tys. To naprawdę kwota, która może robić wrażenie i wtedy również robiła. Widzimy, że czyn Marii był bardzo kosztowny. Mogą więc nie dziwić pytania Judasza i innych po co, to marnotrawco przecież można było lepiej ją spożytkować, np. sprzedać i część pieniędzy rozdać ubogim i wciąż sporo mogłoby zostać.  

Ale Pan Jezus ich skarcił słowami, że biednych zawsze będą mieć koło siebie i zawsze mogą im rozdać różne środki, a On nie zawsze będzie z nimi żeby móc w ten sposób okazać Mu cześć. Jezus pochwalił ten bezinteresowny pełny czci i uwielbienia czyn Marii. Słusznie Ona uznała, że Jezus jest godzin wszystkiego, największych pieniędzy, największego poświęcenia, największego oddania, największych kosztów i największej ceny z naszej strony zgodnie z tym co On sam powiedział, że jeśli ktoś nie jest gotowy poświęcić wszystkiego co ma nie jest Go godzien.

Łukasza 14:33  Tak więc każdy z was, który się nie wyrzeknie wszystkiego, co ma, nie może być uczniem moim.

Maria chciała dać to co miała najcenniejszego dla Jezusa i ofiarowała to. Jezus nie powiedział, że jest to zbyt duże poświęcenie, że jest to zbyt kosztowne, ale przyjął jej dar, który wynikał ze szczerości jej serca i z miłości do Niego. Bóg chce przyjmować od nas cenne dary poświęcenia jeśli one wynikają z chęci uwielbienia Go i z miłości do Niego. Pan Jezus jest godny każdej naszej ceny. On dał nam o wiele więcej niż my kiedykolwiek i w jakikolwiek sposób mu damy. On oddał za nas całe swoje życie, poszedł w nasze miejsce na Krzyż i został do niego przybity, Jego rany uleczyły nas, jego rany dały nam życie wieczne, czy nie jest godny żeby oddać mu dzisiaj wszystko – całych siebie.

Ktoś może zadać pytanie, a jak mam dzisiaj namaścić nogi Panu Jezusowi skoro nie ma Go między nami. Oczywiście dzisiaj fizycznie nie możemy namaścić Pana Jezusa, ale  możemy zrobić to samo co Maria służąc mu i poświęcając swoje życie dla Niego . Możemy zrobić to samo co Maria angażując się w budowanie Bożego Królestwa, przez poświęcanie swojego czasu, życia i pieniędzy, by wspierać to, co Panu się podoba. Możemy angażować się i powinniśmy w służbę w kościele, w różne kościelne inicjatywy lub kościelne potrzeby. To jest kwestia usługiwania innym, łożenia swoich pieniędzy dla Pana, by kościół i różne służby mogły się rozwijać. To może być zaangażowanie w kościelne remonty, sprzątanie zboru, kupno do kościoła potrzebnych rzeczy, wspieranie misjonarzy. To jest usługiwanie sobie wzajemnie, noszenie ciężarów jedni drugich przez wspólna modlitwę, pomoc, czas na rozmowę i troskę o siebie nawzajem.

Chodzi o to, że prawdziwe oddanie, oddanie Jezusowi będzie Cię kosztować i będzie Cię kosztować finansowo, bo zawsze jest tak, że przeznaczamy swoje pieniądze na to, co jest dla nas ważne. Jeśli Boże sprawy nie są dla ciebie zbyt ważne, nie będziesz chciał zbyt dużo pieniędzy lub w ogóle na to przeznaczać. Podobnie z twoim czasem i twoim wysiłkiem.  Będziesz gotowy przeznaczać spore środki na coś innego, na jakąś rozrywkę, film do kina, nowy gadżet w samochodzie, kolejna wycieczka, wymiana telefonu i wiele jeszcze innych rzeczy. Czytałem kiedyś historię, że pewien pastor podczas zbierania ofiary stał i patrzył ile ludzie dają, wielu było oburzonych postępowaniem pastora, wszyscy byli zaskoczeni. Później pastor wygłosił kazanie jak Jezus stał przy skarbonie w świątyni i przyglądał się ile ludzie wrzucają do skarbca, znamy ta historię o tzw. „Wdowim groszu:, która jest zapisana w 21 rodz. Ew. Łukasza. Ale to, na co chciałem zwrócić waszą uwagę, to na to, że Bóg przygląda się naszemu poświęceniu, Bóg przygląda się naszej ofiarności, Bóg przygląda się twojemu oddaniu, twojej wierności, twojemu zaangażowaniu i jeśli twoje uwielbienie wypływa ze szczerego serca z chęci oddaniu Mu najwyższej czci, to Jemu się to podoba i z pewnością wszelkie takie poświęcenie Pan wynagrodzi. Jeśli już nie tutaj, bo Pan wedle swojej suwerennej woli oddaje też w doczesności, to na pewno w wieczności wedle zasady kto skąpo sieje skąpo też żąć będzie, ale kto sieje obwicie, obficie będzie zbierał.

To więc jak jest z twoim oddaniem, czy coś ciebie ono kosztuje, czy wkładasz w służbę dla Jezusa jakiś wysiłek, ale jeśli tak to jaki? Jak myślisz, gdyby inni przyjrzeli się twojemu życiu, temu jak wydajesz pieniądze, jak układasz swoje plany i jak spędzasz swój wolny czas, jak wychowujesz swoje dzieci, jak dbasz o swoje relacje małżeńskie, jak angażujesz się w kościele, jak postępujesz z bliźnimi, jakim jesteś pracownikiem, czy pomyśleliby, że bardzo kochasz Jezusa? Bo po tym co zrobiła Maria, jak wiele poświeciła dla Pana możemy wyczytać, że musiała bardzo Go kochać. 

Niestety takie oddanie Panu, takie poświęcenie może spotykać się z krytyką nawet w kościele, co widzimy w naszym fragmencie, że Judasz i apostołowie atakują Marię. Wprawdzie w tym fragmencie czytamy tylko o Judaszu, ale inne ewangelie uzupełniają, że inni apostołowie wtórowali mu. Oni uważają, że jej poświęcenie jest mało rozsądne, po co to marnotrawco, po co, tak się poświęcać, po co, być takim ofiarnym, po co, być takim zaangażowanym, nie przesadzaj z tym Jezusem – mogą powiedzieć. I przykre jest to, że z taką krytyką możemy się spotkać w społeczności kościoła jeśli w ocenie niektórych chcemy zbyt gorliwie służyć Jezusowi. Czasami chrześcijańscy mężowie chcą powstrzymywać swoje żony przed zbytnim zaangażowaniem dla Jezusa, a czasami odwrotnie, to żony mają pretensje. Niekiedy to członkowie zboru atakują swoich braci i swoje siostry jeśli uważają, że tamci chcą poświęcić więcej dla Jezusa niż to konieczne w ich ocenie. Ale drodzy, nie powstrzymujmy tych, którzy z miłości do Jezusa chcą oddać ze swojego życia więcej niż my, raczej bierzmy przykład z takich osób. 

Z taka krytyką spotkał się kiedyś znany misjonarz z XX wieku Jim eliot, gdy ogłosił, że chce wyjechać na misję, by ewangelizować dzikie plemiona w Ekwadorze. Członkowie kościoła mówili, że można lepiej wykorzystać taki młody potencjał, a chrześcijańscy rodzice poprosili go, by jeszcze raz to rozważył. Jednak on był nieugięty i poświęcił wszystko dla Jezusa nawet swoje fizyczne życie, bo został zamordowany podczas próby głoszenia ewangelii.

 

Jak widzimy po Judaszu krytyka w kościele wobec naszego zaangażowania może mieć różne podłoże. Choć Judasz mówił, że szkoda tego pachnidła na nogi Jezusa lepiej przeznaczyć było to dla ubogich, jego motywacje mogły wydawać się szczere dla innych. Jednak apostoł Jan dopowiada, że wcale nie zależało mu na ubogich. Krytykował Marię, bo chciał pachnidło sprzedać i część pieniędzy z tego zachować dla siebie, bo był złodziejem. Kierował się osobistym interesem, który ubrał w pobożne szaty. Podobnie i dzisiaj krytyka różnych działań w kościele może mieć różne podłoże, a często jest ubrana w pobożne szaty. Członkowie zboru mogą krytykować wydatki kościoła na zbożne cele nie dlatego, że pieniądze zostały źle wydane, ale dlatego, że są chciwi. Inni mogą krytykować zaangażowanie niektórych, bo to obciąża ich sumienia i wiele jeszcze innych może być nieszczerych powodów osłabiania chrześcijańskiego zapału przez innych chrześcijan. Członkowie kościoła mogą krytykować służbę pastora lub starszych nie dlatego, że źle ją sprawują, ale dlatego, że go nie lubią bo np. ich napomniał, albo mają inną wizję pracy i uważają, że zrobili by coś lepiej. Ale tego często nie powiedzą, tylko próbują krytykę ubrać w pobożne szaty, że w ten sposób troszczą się o Królestwo Boże. A jak my podejmujemy się napominania innych chrześcijan, to dlaczego to robimy jakie motywację nam wtedy towarzyszą.    

Następnie zauważmy, że Maria w tej wielkiej swej wdzięczności Panu przełamała zwyczaje kulturowe panujące w tamtym czasie. Tekst mówi, że namaściła stopy Jezusa i wytarła je swoimi włosami. Trochę to przypomina Króla Dawida, który tak był szczęśliwy, gdy Arkę Bożą sprowadzono do Jeruzalemu, że tańczył przed Panem ubrany jedynie w efod (2 Sam. 6:14-23) przez co naraził się na śmieszność.  Szanowane Żydówki nigdy nie rozpuszczały swoich włosów publicznie. Raczej coś takiego kojarzono z kobietami lekkich obyczajów, ale wydaje się, że ona była tak pochłonięta swoim oddaniem Jezusowi, że nie zważała na to, co mogą pomyśleć inni, nie kalkulowała, czy ucierpi na tym jej reputacja. Bardziej ceniła Jezusa niż swoją dumę. I gdy mocno jesteśmy zakochani w Panu Jezusie, gdy jesteśmy wpatrzeni w Niego i myślimy o tym co w górze, a nie na ziemi to często nie liczymy kosztów uwielbienia Jezusa. Nie liczymy tego ile stracimy w oczach innych, gdy będziemy dzielić się ewangelią, albo gdy odważnie przyznamy się do Jezusa pośród znajomych i rodziny broniąc ewangelicznych wartości.

 Wtedy przede wszystkim zależy nam na tym, co Bóg o nas myśli, a nie człowiek.

Pan Jezus powiedział gdy spotkała się z krytyką, że zrobiła to na jego pogrzeb. Wydaje się, że w jakiś sposób Maria rozumiała, ze za kilka dni Jezus zostanie ukrzyżowany. Jej wielka miłość do Niego pozwalała jej rozumieć więcej z Bożych spraw. Ludzie którzy kochają bardziej Jezusa niż inni mają większą wrażliwość na sprawy duchowe i Bóg więcej im objawia o sobie niż tym, których miłość jest płytka lub powierzchowna. Chcesz poznać bardziej Boga, chcesz mniej przejmować się tym co myśli o tobie świat i inni ludzie jak służysz Jezusowi kochaj Jezusa bardziej, a jak mówi jedna z pieśni blask jego miłości sprawi, że inne sprawy zbledną.

I ostatnia rzecz jaką chciałem podkreślić, że podążenie za swoimi pragnieniami zamiast za Chrystusem ostatecznie doprowadzi człowieka do utraty wszystkiego, nawet własnego życia i to na wieki. Zarówno Judasz jak i przywódcy Izraela nie chcieli podążać za Jezusem, ale zależało im przede wszystkim zaspokojeniu swych egoistycznych celów. Judasz może myślał, że dzięki Jezusowi się dorobi, no bo jak już Jezus zostanie królem, to przecież Jezus da mu super prestiżowe stanowisko. Myślał, że więcej pieniędzy przyniesie mu więcej szczęścia. Tak kochał pieniądze, że w końcu wydał Jezusa za 30 srebrników. Miłość do pieniędzy nie dała mu szczęścia, przyniosła mu za to wieczne nieszczęście. Przewódcy Izraela natomiast chcieli utrzymać władze dlatego pragnęli zabić Jezusa, a nawet Łazarza, bo wielu Żydów przez świadectwo Łazarza uwierzyło w Chrystusa. I jak skończyli, zabili swojego Mesjasza na którego zawsze czekali, ostatecznie i tak stracili upragnioną władzę i nadzieję życia wiecznego.

Podążanie za naszymi osobistymi egoistycznymi celami, gdy wybieramy siebie zamiast Jezusa może nas łudzić, że coś zyskujemy, czy to przez pieniądze, władzę, przyjemności oraz zachwyt tym doczesnym światem. Ale ostatecznie tracimy i tracimy wszystko i tracimy to na wieki, co dokładnie powiedział Jezusa w Ew. Jana 2, 25 Kto miłuje życie swoje, utraci je, a kto nienawidzi życia swego na tym świecie zachowa je ku żywotowi wiecznemu

Inaczej mówiąc, jeśli jesteśmy tak bardzo przywiązani do tego obecnego życia i postawimy samych siebie na pierwszym miejscu, nasze szczęście, realizacje naszych marzeń odrzucając Jezusa w obawie, że gdy Go przyjmiemy to coś w życiu stracimy, to wtedy właśnie stracimy wszystko. Ale rezygnując dla Jezusa z siebie, własnych pragnień, ambicji, własnego życia, powierzając je w Jego ręce zyskujemy wszystko. Zyskujemy życie wieczne, a wraz z Nim wieczne szczęście, wieczny pokój, wieczne bezpieczeństwo, wieczną Bożą miłość i możliwość społeczności z Bogiem na zawsze.

Kiedyś John Paton, znany jako misjonarz wśród kanibali dzieląc się swoim planem wyjazdu na misję aby nieść ewangelię plemieniu ludożerców na Wyspach morza południowego usłyszał, że jak tam pojedzie, to zostanie przez nich zjedzony. Wtedy zdenerwowany odparł swojemu oponentowi, że on też zostanie zjedzony przez robaki. Więc jeśli tylko może służyć Jezusowi to nie ma dla niego wielkiego znaczenia, czy zostanie zjedzony przez ludożerców, czy przez robaki, bo wie, że w dniu zmartwychwstania otrzyma od Boga nowe wspaniałe ciało. A mógł mieć taką nadzieję jak i Maria, bo stare rozpadające się ciało poświęcili w wierze dla naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa.  

Sprzeciw Żydów Ew. Jana 11,45 – 57

 

Jesteśmy nadal w 11 rozdz. Ew. Jana, czytaliśmy ostatnio, że Pan Jezus dokonał niesamowitego cudu, a w właściwie znaku potwierdzającego, że prawdziwie jest zmartwychwstaniem i życiem. Tym znakiem było wskrzeszenie z martwych Łazarza, przyjaciela Pana Jezusa i brata Marty i Marii u których Pan Jezus często bywał w domu. Łazarz od czterech dni leżał w grobie, trwały uroczystości żałobne i przyszło wielu żydów, jego przyjaciół i znajomych, by opłakiwać jego odejście i pocieszać rodzinę w tej stracie. Ale Jezus przemówił do martwego ciała i Jego ożywcze słowo sprawiło, że Łazarz wstał z grobu. W ten sposób Chrystus niezaprzeczalnie potwierdził, że wszystko co wcześniej mówił o sobie, że jest światłością świata, chlebem żywota, pasterzem dla jego owiec do nieba - jest prawdą.

Jednak jest prawdą w którą trzeba uwierzyć, samo oglądanie tych niesamowitych cudów które dokonywał Jezus nie zbawiało człowieka, jak samo przychodzenie do kościoła tego nie czyni. W sprawach duchowych nie zawsze sprowadza się znane powiedzenie „zobaczyć znaczy uwierzyć”. Choć świadkowie tego niezwykłego wydarzenia mogli być i na pewno byli podekscytowani, zachwyceni, oszołomieni tym co się wydarzyło, to wciąż musieli uwierzyć w Jezusa, by otrzymać życie wieczne.

Jeśli jest dzisiaj jakiś cud, który mógłby przekonać niedowiarków, że Jezus jest Zbawicielem świata, to z pewnością byłoby to zmartwychwstanie Łazarza, a jednak wielu nie przekonało.

Brat pastor Krzysztof Osiecki opowiadał mi historię misjonarza którego znał i który służył głosząc ewangelię w muzułmańskich kraju. Któregoś razu miał ten człowiek głębokie przekonanie żeby sprosić miejscowych przywódców na miejsce publicznych zbiórek i tam modlić się o człowieka który od wielu lat chorował na paraliż i był całkowicie zniedołężniały. Podczas modlitwy ten człowiek został uzdrowiony, był to niezaprzeczalny cud. Wydawało się, że wszyscy się po tym nawrócą, ale nie stało się tak. Nawróciła się tylko rodzina tego chorego człowieka, a inni chcieli zabić misjonarza, tego uzdrowionego człowieka i tą rodzinę.

Podobne w naszym dzisiejszym fragmencie, choć wielu Żydów uwierzyło, czy w 45 wierszu, to jednak część z nich poszła do faryzeuszów donieść im o tym, a oni zamiast się nawrócić pomnożyli swoje wysiłki, by Jezusa zgładzić.

Niestety, często właśnie taka jest niewiara, jak już mówiłem kilkukrotnie i to także przedstawia nam apostoł Jan, że jeśli człowiek nie chce wierzyć, bo kocha swój grzech, to nie ma dowodów, nie ma słów i nie ma takich działań, które mogłoby go przekonać do wiary Jezusa.

Chciałbym żeby nic takiego nie miało miejsca wobec każdego z nas, ale nie ode mnie to zależy, tylko od łaski Bożej i od tego, czy przyjmiemy z wiarą Boże Słowo.

Chwała Bogu, że część ludzi wierzy o których czytamy w 45 wierszu. Była to spora grupa, która przyszła do Marii i Marty pocieszać ich po śmierci Łazarza. Nie mieli wątpliwości, że Łazarz naprawdę umarł, a Jezus naprawdę przywrócił Go do życia. To z kolei doprowadziło ich do zrozumienia, że jest Mesjaszem posłanym przez Boga. Prawdopodobne duża część z tych Żydów pochodziła z rodziny Łazarza z pewnością słyszeli wcześniej o Jezusie, może nawet byli świadkami wcześniejszych cudów, bo mówili w 37 wierszu, czy ten który przewrócił oczy niewidomemu nie mógł uczynić, żeby Łazarz nie zmarł.

Niektórzy z nich zastanawiali się kim Jezus jest, jaki powinni mieć stosunek do Niego i byli niedaleko Królestwa Bożego, ale teraz po cudzie z Łazarzem stali wierzący, przeszli ze śmierci do żywota. Drodzy powinniśmy rozumieć, że rolą Bożych cudów w naszym życiu jest nie tylko nam pomóc, ale przede wszystkim Boże odpowiedzi na modlitwy i okazana nam Boża pomoc ma nas prowadzić do wiary w Jezusa i umacniać nas w niej. Każdy taki cud powinien przekonywać mnie jeszcze bardziej, że Jezus jest Zbawicielem i powinien na drodze zbawienia umacniać ciebie i mnie.

Niestety zbyt często obserwuje, że część ludzi pomimo doświadczenia Bożych odpowiedzi na modlitwy, Bożej pomocy, czy nawet jakiś doświadczeń duchowych z Bogiem nie przechodzi do prawdziwej wiary w Jezusa. Zatrzymują się jedynie na okazanej im pomocy i cieszą się z niej, ale wciąż nie wierzą, wciąż Pan Jezus nie staje się ich Panem, wciąż nie doznają nowego narodzenia i nie zostają zbawieni. Może ty jesteś w miejscu, gdzie Bóg okazał Ci pomoc, lub okazuje, modliłeś się o coś i stało się to, może zastanawiasz się, co to wszystko dla ciebie oznacza, czego Bóg chce od ciebie, co powinieneś zrobić? Jeśli tak, to jest dla ciebie znak, że Jezus jest Synem Bożym i że Bóg wzywa wszędzie wszystkich ludzi aby uwierzyli w Chrystusa, bo wyznaczył dzień, kiedy będzie sądził świat, każdego człowieka, każdy czyn i każde Słowo, a przebaczenie za winy możemy otrzymać tylko przez wiarę w Jezusa.

Widźmy więc, że dla części Żydów cud z Łazarzem był w wierze decydujący modlę się o to, by taki właśnie był dla ciebie. A wobec tych, którzy już wierzą Boże znaki, Boże cuda powinny być umacniające w wierze, zachęcające nas do uwielbienia Jezusa i służby dla Niego.

Pan Bóg naprawdę jest łaskawy w odpowiedziach wobec tych, którzy chcą być pewni, że ewangelia nie wymysłem ludzkim.

Pan Jezus powiedział w Ew. Jana w 7 rozdz. takie słowa

Jana 7:17  Jeśli kto chce pełnić wolę jego (Boga), ten pozna, czy ta nauka jest z Boga, czy też Ja sam mówię od siebie.

Wobec tych, którzy chcą wierzyć Bóg daje jeszcze więcej poznania, jeszcze więcej świadectw, a wobec tych, którzy są zatwardziali, którzy odrzucają oczywiste cuda Bóg pozwala na to żeby byli zupełnie ślepi nawet wobec niezaprzeczalnych dowodów i tak właśnie się dzieje z faryzeuszami i przywódcami Izraela.  

Gdy dociera do nich informacja o tym wspaniałym cudzie jakim było wskrzeszenie z martwych Łazarza, to oni nawet nie zastanawiają się i nie biorą pod uwagę z kim mają do czynienia w przypadku Jezusa, ale są zmartwieni czytamy w 47 wierszu, że Jezus dokonuje wielu cudów, że zdobywa popularność, że wielu ludzi podąża za Nim. Ich serca są tak zatwardziałe, że nie potrafią cieszyć się z tego, że ludzie są wyzwalani z wielu chorób, zniewoleń, demonów i mocy swoich grzechów. Nie potrafią się cieszyć z tego, że przez moc Chrystusa nawet śmierć może zostać pokonana, a zrozpaczeni ludzie utratą bliskiej osoby mogą doznać pocieszenia. Nie ma dla nich cudu który Jezus mógłby uczynić i przez który by uwierzyli. Ich oczy są zupełnie ślepe na prawdę, bo kochają swoją religie, swoją pozycje, władzę i pieniądze, co potwierdza 48 wiersz.

Oni martwią się, że wyniku działalności Jezusa wszyscy ludzie w Niego uwierzą, a wtedy ich pozycja i autorytet znacznie osłabną. Pan Jezus często krytykował ich hipokryzje, pustą religijność i legalizm. Więc boją się, że lud odwróci się od nich i pójdzie za Jezusem. Obawiali się również, że gdy dużo ludzi uwierzy w Jezusa to stracą swoją religię, bo jak wiemy w wtedy Jerozolima była pod okupacją Rzymską. Ogłoszenie Jezusa Mesjaszem mogłoby być przez Rzymian uznane za bunt i akt zdrady wobec cesarza, a to z kolei spowodowałoby ograniczenie praw Żydowskich, pozbawienie dostępu do świątyni, zakaz swobodnego wyznawania i praktykowania swojej religii. 

Widzimy więc, że ich powodem niewiary był grzech, miłość do martwej religii, utrata jakiś przywilejów, wygodnego życia, pozycji i możliwości wpływu na ludzi. Nie chcieli uwierzyć, nie dlatego że Jezus dostarczył zbyt mało dowodów, sami przecież mówili, że dokonuje wielu cudów. Nie chcieli uwierzyć bo cenili bardziej swoje przywileje, pieniądze, władzę i martwe praktyki religijne od Boga.

I to samo dotyczy czasów współczesnych, mamy wiele dowodów na prawdziwość ewangelii, wypełnione proroctwa, relacje naocznych świadków, zmartwychwstanie Jezusa, odpowiedzi Boga na modlitwy, ale wielu nie wierzy, bo gdy uwierzą w Jezusa to wiedzą, że muszą zostawić to czego Bóg nie akceptuje.

Więc nie chcą pójść za Chrystusem, bo chcą zachować może nieuczciwe pieniądze, jakieś swoje grzechy, które kochają, wiedzą że będą musieli uregulować życie w kwestii moralnej, lub porzucić jakieś nałogi. Albo obawiają się, że stracą akceptacje rodziny, znajomych lub będą wykluczeni społecznie. Osobistych powodów może być wiele.

Też dość często również dzisiaj powodem niewiary jak w przypadku faryzeuszów i saduceuszy jest przywiązanie martwej legalistycznej religii, która jest sprzeczna ze Słowem Bożym. Ale wielu jest tak związanych martwymi ceremoniami, pustymi praktykami religijnymi, ludzką religijną tradycją, że nie chcą zobaczyć w Jezusie Zbawiciela. Widzimy to pośród muzułman, którzy będąc przywiązani do swojej religii nie tylko nie wierzą w Jezusa, ale często zwalczają tych, którzy w Niego wierzą. Widzimy to pośród wyznawców hinduizmu, buddyzmu i wielu innych fałszywych kultów. 

Mieszkamy w kraju, gdzie znaczna większość ludzi utożsamia się z Kościołem Rzymskokatolickim, kościołem który jest zbudowany na martwych religijnych ceremoniach i ludzkich tradycjach uchylających Boże Słowo. Kościół ten jawnie zaprzecza ewangelii, bo głosi zbawienie dzięki ludzkim uczynkom i sakramentom, a także czyni pośrednikami z Bogiem inne osoby poza Chrystusem jak Marię, świętych, czy kapłanów katolickich.

A jednak gdy wielu ludzi dowiaduje się o ewangelii łaski danej nam w Jezusie nie chcą zostawić tej martwej religii, bo są do niej przywiązani, bo kochają bardziej swoje tradycje i religijne rytuały niż Bożą prawdę ewangelii daną nam w Jezusie Chrystusie. 

Potwierdza się to, co Jezus mówił w 7 rodz. Ew. Jana, w 7 wierszu, że ludzie go nienawidzą, że świat Go nienawidzi, bo On świadczy o tym, że czyny ludzi są złe.

Pomyślmy o tym chwilę, jeśli nie wierzysz w Jezusa, nie jest On twoim Panem, nie wiem jakie masz osobiste powody, ale główny i decydujący powód jest taki, że żyjesz w ciemności i nie lubisz światłości którą jest Chrystus. To jest prawdziwy powód niewiary. Ale zamiast odmawiać Jezusowi pokochaj Go, a otrzymasz życie wieczne, życie w obfitości i wolności.

Widzimy, że Kaifasz który był arcykapłanem najpierw podważa opinie wszystkich w. 49, a następnie przedstawia się jako osoba, która rzekomo troszczy się o lud dlatego zwalcza Jezusa. Mówi „lepiej jest dla was, by jeden człowiek umarł za lud, niż żeby wszystek ten lud zginął”.

Inaczej mówiąc, że jeśli naprawdę troszczą się Ci przywódcy o naród, to będą dążyć do wyeliminowania Jezusa, który w jego opinii był zwodzicielem. Ale tak naprawdę Kaifasz nie troszczył się o ludzi, nie zależało mu na ludziach i na ich zbawieniu, zależało mu jedynie swoich interesach.

Ostatecznie ani Kaifasz, ani Rada Najwyższa Izraela, Sanhedryn składający z Faryzeuszy i Saduceuszy nie zachowali swoich przywilejów, bo w roku 70 wybuchło Izraelskie powstanie, a w odpowiedzi na to Rzymianie zrównali świątynię z ziemią, a Żydów rozproszyli po całym cesarstwie Rzymskim. Stracili swoją władzę i swoją świątynie.

Cóż za ironia, buntując się przeciw Bogu, odmawiając posłuszeństwa Jezusowi chcieli zachować swoje szczęście, a wpadli w wieczne nieszczęście. Nie dość, że stracili to, o co zabiegali, to przede wszystkim stracili możliwość przebaczenia grzechów i życie wieczne, które Pan Jezus im oferował.

Podobnie pod wieżą Babel, gdy ludzie buntując się przeciw Bogu wpadli na pomysł wybudowania wieży sięgającej nieba, by uczynić wielki pomnik ludzkiej pychy i żeby nie rozproszyć się po całej ziemi. A co się stało? Wieży nie ukończyli i rozproszyli po całej ziemi, bo Bóg pomieszał im języki. Czyli odrzucając Boga nie otrzymali tego do czego dążyli, a spotkało ich to przed czym uciekali. Zawsze tak się dzieje, gdy ludzkość chce osiągnąć szczęście bez Boga, gdy zaczyna wierzyć, że bez Boga zbudują Królestwo Boże na ziemi – idealny wspaniały świat.

I tak samo się dzieje wobec każdego człowieka dzisiaj, który odrzuca Jezusa bo boi się, że ze względu na Niego coś straci, coś będzie musiał zostawić, może pieniądze, może jakieś przyjemności, reputacje, czy wygodę lub chce zachować jakieś grzechy. Ostatecznie taki człowiek, nie tylko straci to wszystko, co chce zachować kosztem Jezusa, bo przyjdzie śmierć i to straci. Ale przede wszystkim straci możliwość życia wiecznego, bo odrzucenie Chrystusa ściąga na człowieka wieczne potępienie. Kto wierzy w Syna ma życie wieczne, ale kto nie słucha Syna Bożego, nie ujrzy żywota, ale ciąży na nim gniew Boży Jana 3,36.

 

Pomimo takiej postawy jaką przejawiał Kaifasz apostoł Jan ukazuje nam, że Bóg posłużył się nim do wypełnienia swoich planów. Zobaczmy, że będąc przeciwnikiem Jezusa wypowiedział słowa, które zapowiadały śmierć Chrystusa przez którą miało przyjść zbawienie dla narodu Izraelskiego i dla wszystkich Bożych dzieci na całym świecie. Prawdziwie dużo lepiej jest żeby jeden człowiek – Jezus – umarł za naród i lud niż wszyscy mieliby umrzeć. A tak by się stało, gdyby Jezus za nas nie umarł, bo zapłatą za grzech jest śmierć Rzymian 3,23.

Tylko dzięki śmierci Jezusa jest możliwe zebranie w jedno wszystkich dzieci Bożych, chodzi o to, że przez zwiastowanie Ewangelii Bóg odradza i gromadzi swój lud, aż Chrystus powróci i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz.

Prorocza wypowiedź Kaifasza o śmierci Jezusa pozwala nam również uchwycić głębiej zakres suwerennej Bożej władzy nad wszystkim co dzieje się pod niebem. W momencie gdy Rada Najwyższa Izraela się spotyka, gdy spiskują przeciw Jezusowi, gdy opracowują swój diabelski plan zabicia go, a później doprowadzają realizacje tego planu do końca może się wydawać, że wygrywają. Ale jak widzimy Bóg w swej niezwykłej mądrości cały czas sprawuje kontrolę nad każdym szczegółem ich planu i choć Ojciec Bóg nie jest w żaden sposób zaangażowany w bezbożny proces zdrady Jezusa, w żaden sposób nie nakłania ich do ich grzechu i w żadnej mierze nie ponosi za niego odpowiedzialności, to jednak ich grzech przyczynia się do realizacji odwiecznych Bożych planów.

To mówi nam, że w żaden sposób nie można wygrać z Bogiem, żadne stworzenie pod niebem nie ma takich środków żeby pokonać Boga, zwyciężyć Go, czy w jakikolwiek sposób przechytrzyć, nabrać, czy skutecznie zagrozić realizacji Bożych zamierzeń. Dlatego też w Biblii możemy czytać nie tylko o początku świata, ale również o szczegółach jego końca i ostatecznym zwycięstwie Jezusa. Możemy być całkowicie pewni, że to, co Bóg zapowiedział w kwestii zmartwychwstania, wiecznego pocieszenia dla zbawionych, zwycięstwa nad siłami zła, nową ziemię i nowe niebo wypełni się. Podoba mi się to, co powiedział znany chrześcijański pisarz C.S Lewis powiedział, że „choć chrześcijanin nie może być pewny jutra, to całkowicie może być pewny końca” 

 Można oczywiście Bogu się sprzeciwić, można być aktywnie zbuntowanym wobec Niego, ale ostatecznie Bóg zawsze zwycięża, a nawet sprawia, że bunt przeciw Niemu jak widzimy w naszym fragmencie może zostać wykorzystany dla Jego chwały.

W związku z tym, że Żydzi pomnożyli wysiłki, by zabić Jezusa widzimy, że już nie chodził jawnie pomiędzy nimi, ale odszedł do miasta Efraim oddalonego od Jerozolimy około 20 kilometrów i tam przebywał aż do zbliżającej się paschy, która miała być za kilka tygodni, może dwa podczas której zostanie zabity. Ludzie już tłumnie schodzili się na to święto, zastanawiali się, czy spotkają tam Jezusa. Całe miasto o nim rozmawiało, wszyscy byli poruszeni, a On wjedzie triumfalnie na osiołku jako król pokoju i dziesiątki tysięcy będą Go witać. Tak zacznie się ostatni tydzień Jego służby.

Ale to, na co chciałem jeszcze zwrócić waszą uwagę, że Jezus o postanowieniu Rady Najwyższej usunął się, nie narażał się. Choć miał zginąć dokładnie w wyznaczonej godzinie przez Boga i doskonale o tym wiedział, to jednak nie prowokował tych ludzi, użył zwyczajnych naturalnych metod, by Boży plan mógł się wypełnić. Były sytuacje, gdy chcieli Go schwytać, ale zostali przez Boga powstrzymani, a innym razem On nie narażał się wiedząc o grożącym Mu niebezpieczeństwie. To daje wgląd w działanie Boga w świecie, czasami Bóg działa w sposób cudowny, jak wskrzeszenie z martwych Łazarza, czy chodzenie Jezusa po wodzie, czy rozmnożenie żywności, a innym razem Bóg działa w sposób zupełnie naturalny. Łatwiej nam dostrzec, gdy dzieje się coś cudownego, ale ciężej nam zobaczyć to jakby naturalne działanie Boga o którym mówimy, że jest Bożą opatrznością. Często Pan porusza się w naszym życiu w zwykłych codziennych wydarzeniach realizując jakby po chichu swój odwieczny plan. Czasami to jest niespodziewany list lub telefon albo konieczna zmiana okoliczności lub jeszcze coś innego.  Ludzie często postrzegają to jako przypadek, działania i ruchy polityczne narodów, zbieżność okoliczności nie widząc potężnej jego mocy, która rządzi i czuwa nad wszystkim w ten sposób dowodząc, że jest Panem całej historii.

A jaki jest nasz stosunek do Ewangelii, twój, czy Boże Słowo, świadectwa Bożego działania przyciągają nas do Jezusa i wzrastamy? Czy Jednak pozostajemy obojętni, albo nawet buntowniczy? Pamiętajmy że cokolwiek zrobimy Bóg zawsze wygra, ufając Jezusowi możemy być zwycięzcami razem z Nim. Tego życzę sobie i tobie.  

Jezus zwyciężył świat Jana 16,23-33

 

Mówiliśmy o tym ostatnio, że Pan Jezus daje pocieszenie apostołom przed swoim odejściem, że przygotowuje ich na jedną z najtrudniejszych prób w ich życiu, kiedy Jego zabraknie, a ich wyobrażenie Królestwa Bożego całkowicie się posypie. Ale on mówi, że przyjdzie do nich znowu i wtedy wszystko zrozumieją, wtedy zobaczą, że na tym etapie Królestwo Boże, to przede wszystkim duchowa rzeczywistość, to kwestia załatwienia sprawy grzechu i pojednania człowieka z Bogiem.

 Kolejnymi słowami pocieszania i wspaniała obietnica jaką im daje jest to, co czytamy w 23 i w 24 wierszu. Jezus mówi, że w owym dniu nie będziecie mnie już o nic pytać. Odnosi się do tego, co powiedział wcześniej jak oni się Go pytali, co to znaczy, że nie będą Go oglądać, a później znów będą Go oglądać. Ten dzień, będzie dniem, gdy On zmartwychwstanie i otrzymają Ducha Św. wtedy zrozumieją na czym polega tajemnica Królestwa Bożego, zrozumieją jak nigdy wcześniej, że Jezus jest synem Bożym, Zbawicielem świata, który przyszedł pojednać nas z Bogiem i dać nam nowe życie w wierze w Niego. Zrozumieją, że Mesjasz musiał cierpieć, by wejść do swojej chwały. Pamiętacie jak spotkał się po swoim zmartwychwstaniu z apostołami i otworzył im umysły, by mogli rozumieć Pisma prorockie (Łuk 24,45) – szczególnie dotyczyło to jego męki i powrotu do Ojca.

Wtedy również zrozumieją, że Jezus zastępuje już na wieki arcykapłan Starego Testamentu i staje naszym wiecznym pośrednikiem między Bogiem, a ludźmi.

Tym pocieszeniem jest również, że o cokolwiek, co jest zgodne z Bożą wolą od momentu zmartwychwstania i wniebowstąpienia będą prosić Boga Ojca w Imieniu Jezusa, to otrzymają. Ta obietnica Jezusa podczas ostatniej wieczerzy jest często powtarzana, mówił już do nich o tym w Ew. Jana 14,13-14 kiedy powiedział

Jan 14:13  I o cokolwiek prosić będziecie w imieniu moim, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu.

14  Jeśli o co prosić będziecie w imieniu moim, spełnię to.

Później to samo powiedział w 15 rozdziale 7 wierszu, a teraz kolejny raz to powtarza. Dla apostołów musiała być to rewolucyjna obietnica. Dotychczas musieli chodzić do świątyni, składać ofiary i arcykapłan zanosił modlitwy za lud. Bóg był zawsze odległy za zasłoną, gdzie żaden człowiek oprócz arcykapłana nie mógł wejść, a i sam arcykapłan, gdy dokonywał tam przebłagania musiał się spieszyć, co oznaczało, że nie mógł nawet on czuć się swobobodnie, pewnie przed Bogiem.

A teraz Jezus im mówi, że będą blisko Boga i będą mieć z Nim społeczność niezależnie od Żydowskiego systemu religijnego,  w imieniu Jezusa, wierząc w Niego. Mało tego, Jezus im mówi, że wierząc w Jezusa sami będą mogli prosić Ojca i da im to, co jest potrzebne do służby, życia i naszego rozwoju duchowego.  Czyli chrześcijan ma bezpośredni dostęp do Boga, Pan Jezus otworzył nam drzwi do samego tronu Bożego, przed oblicze Boże, gdzie zawsze możemy przyjść z ufnością pewni Bożej miłości i gotowości, że Bóg chce nas wysłuchać. A jeśli modlimy się o to, o co modliłby się sam Pan Jezus z pewnością zostaniemy wysłuchani.

List do Hebrajczyków zaprasza nas w ten sposób

Hebrajczyków 4:16  Przystąpmy tedy z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej porze.

Niestety zbyt często chrześcijanie nie korzystają z tego przywileju lub ignorują Go. Czy jesteś świadomy, świadoma, że w Biblii znajduje się ponad 8 tysięcy obietnic, które policzył kiedyś Everek R. Storms, kanadyjski nauczyciel i zagorzały czytelnik Biblii którą przeczytał kilkadziesiąt razy.

Te obietnice są dostępne dla nas, gdy ich potrzebujemy w książce znanego kaznodziei Charlsa Spurgeona „Klejnoty obietnic Bożych” Spurgeon mówi, że jest to skarbiec Bożych obietnic. Nie ma takiego położenia w życiu człowieka w którym Bóg nie mógłby pomoc, nie mógłby pocieszyć, wysłuchać.

Charles Spurgeon pisze tak odnośnie modlitwy w Imieniu Jezusa - cytuje

„Obietnice Boże są jak czek do zrealizowania, ale wielu wierzących nie realizuje tego czeku z różnych powodów. Musimy z wiarą przedstawić Panu obietnicę, jak składa się czek przed okienkiem kasy wypłat w banku. Musimy uczynić ją wartościową przez modlitwę w oczekiwaniu, że zobaczymy jej wypełnienie. A jeśli staniemy we właściwym momencie Banku Nieba, otrzymamy natychmiast to o co prosiliśmy. A Jeżeli data wypłaty okaże się późniejsza, winniśmy cierpliwie czekać; w międzyczasie możemy jednak obietnicę uważać za gotówkę, gdyż Bank wypłaci na pewno, jak tylko nastąpi właściwy termin. Wielu spóźnia się z położeniem życia wiary na czeku i dlatego nic nie otrzymują: inni w błogim spokoju zwlekają z okazaniem czeku i ci też nic nie odbiorą. Ale tu nie ma winy w obietnicy; winni są ci, którzy obchodzą się z czekiem nierozsądnie, wbrew zasadom interesu”. (koniec cytatu)

Pan Jezus mówi 24 wierszu, że gdy uczniowie i my będziemy widzieć, że Bóg Ojciec faktycznie nas wysłuchuje, gdy modlimy się w Imieniu Jezusa, to radość nasza będzie pełna. Polega to na tym, że wysłuchane modlitwy będą dawać nam jeszcze większą głęboką pewność, że jesteśmy kochani przez naszego niebiańskiego Ojca, a to sprawi nam wielką radość. Będzie to radość płynąca z relacji – z faktu, że Ten, który rządzi wszechświatem, nachyla swe ucho ku naszemu wołaniu i traktuje nasze potrzeby jak swoje własne. Czy właśnie tak nie jest, że bardzo się cieszymy, radujemy, gdy Bóg odpowiada na nasze modlitwy? Rzeczywiście tak jest.

Zauważmy też, że Pan Jezus w 26 wierszu mówi, że miłość Ojca do uczniów Jezusa jest tak ogromna, że On nawet nie musi prosić Ojca za nich, Ojciec ich i nas kocha dlatego, że kochamy Jezusa. Nie jest tak, że Jezus musi jakoś bardzo przekonywać Ojca żeby nam przebaczył i żeby nam błogosławił i nas zbawił. Nie jest tak, że Jezus musi jakieś łaski wyrywać od Boga Ojca dla nas, dla swojego ludu, a Ojciec nie chce nam dać. Nie, Ojciec daje nam chętnie wszystko co jest potrzebne do życia i pobożności jak i Syn, bo kocha bardzo swego syna, a my kochamy Jego Syna i kocha bardzo nas. Jesteśmy jego umiłowanym dziećmi, które zrodził przez słowo prawdy i moc Ducha Św.

Jezus dokładnie to podkreśla w 27 wierszu mówiąc „sam Ojciec miłuje was dlatego, że wyście mnie umiłowali i uwierzyli, że ja od Boga wyszedłem”

Uczniowie powinni czuć się zachęceni szczególną miłością Ojca. Te słowa są dla nich bardzo ważne, tym bardziej że zostały wypowiedziane przez Jezusa chwilę przed ich duchowym upadkiem. Powinni pamiętać o tym chcąc przezwyciężyć duchowy kryzys, że ufając Jezusowi mają wyjątkowy przywilej wysłuchanej modlitwy, i są darzeni wyjątkową miłością Boga Ojca.   

Drodzy, czasami nie modlimy się, bo nie czujemy się godni, bo wierzymy w kłamstwa diabelskie, że Bóg nas nie wysłucha. Już wielokrotnie spotkałem się z takimi słowami, pastorze proszę pomódl się o mnie, dobrze, ale ty też sam możesz się pomodlić - mówię. Ja nie - odpowiada, ale jak pastor się pomodli, to wtedy Bóg wysłucha. Słuchaj mnie teraz uważnie – to jest kłamstwo, które diabeł wbija w serca wierzących, aby pozbawić ich radości i mocy!

Gdyby Bóg wysłuchiwał modlitw tylko dlatego, że mówi je pastor lub ktoś szczególnie „święty”, to znaczyłoby, że Jezus umarł na krzyżu na próżno.    

Jeśli czekasz, aż ktoś inny pomodli się za ciebie, bo sam nie czujesz się godny, to obrażasz Bożą łaskę. To tak, jakbyś miał czek na okaziciela z podpisem samego Króla, ale zamiast pójść do banku, prosiłbyś kogoś innego, żeby za ciebie odebrał pieniądze, bo uważasz, że nie zasługujesz na to, by stanąć w okienku. Przecież czek został wypisany dla ciebie! Diabeł chce, abyś myślał: „Jestem za grzeszny, moja wiara jest za słaba, Bóg mnie nie wysłucha”. Ale to jest dokładnie odwrotność tego, co mówi Jezus. To właśnie w twojej słabości, w twoim poczuciu niegodności, masz przyjść do Ojca – nie dlatego, że jesteś mocny, ale dlatego, że On jest miłosierny, że Chrystus umarł za Ciebie, a ty w Niego wierzysz i Bóg Ojciec Cię kocha.

Następnie Pan Jezus mówi, że wyszedł od Ojca i przyszedł na ziemię, a teraz  opuszcza świat i wraca do Ojca. Być dla wielu z nas niepozorny wiersz, ale wiele mówiący. Wskazuje na wieczną chwałę Chrystusa, odwieczne synostwo naszego Zbawiciela. Jego początek nie był w Betlejem, kiedy się narodził, ale Jezus był wcześniej u Ojca i z Ojcem w wieczności.

Pamiętacie?  Jana 1:1  Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo.

Słowo było u boga – Jezus był u Boga. Podobnie jak mówi w Jana 3,13

A nikt nie wstąpił do nieba, tylko Ten, który zstąpił z nieba, Syn Człowieczy,

Bardzo podobne słowa do dzisiejszych. Pamiętam jakim dla mnie to było wielki odkryciem, że Jezus Chrystus jest wieczny jak i Ojciec. Gdy przyszedł do nas z nieba od Ojca – Syn Boży przyjął ludzka naturę, stał się człowiekiem. Odchodząc do Ojca odszedł mając już drugą naturę – Boską i ludzką- człowiekiem pozostał. I zobaczmy, że doskonale wiedział, że zostanie zabity, że odejdzie do Ojca przez Krzyż. Nikt Mu życia nie odebrał, sam je dobrowolnie oddał, by z powrotem Je odzyskać, zwyciężyć grzech i śmierć, wrócić do Ojca i posłać Ducha Św. by zrodził nas do Nowego życia i żeby mieszkał w nas budując Królestwo Boże, nowy Boży lud, nowe Boże stworzenie, które nadchodzi.

Możemy powiedzieć w ten sposób, że przyszedł z nieba na ziemie, z ziemi na Krzyż z Krzyża do grobu z grobu do nieba. A teraz czekamy na Jego chwalebny powrót, kiedy przyjdzie w wielkiej swojej chwale, by w pełni odkupić swój lud i żeby być podziwianym przez wszystkich.

Po tych otwartych słowach Jezusa o powrocie uczniowie myślą, że już wszystko rozumieją, uważają, że Jezus przyszedł od Ojca dał im instrukcję, objawił im Ojca, a teraz do Niego wraca. Ale apostołowie nawet sami nie wiedzą jak bardzo jeszcze się mylą, mylą się, bo nie widzą jeszcze Krzyża, nie rozumieją dokładnie jaka jest misja Jezusa. Ale czują się tak zachęceni Jego słowami, że składają wyznanie wiary i mówią po twoich słowach wierzymy, żeś od Boga wyszedł, że wiesz wszystko. Oni wyznają Go Synem Bożym. Widzą, że On nigdy nikogo o nic nie pytał, by zdobyć wiedzę, ale to wszyscy pytali Jego. To wszyscy przychodzili do Niego i byli pełni podziwu nad Jego odpowiedziami odkąd skończył 12 lat.

Na ich deklaracje wiary Jezus odpowiada słowami, teraz wierzycie. Wygląda na to, że Pan Jezus wiedząc wszystko, znając ich zrozumienie prawdy, wiedząc jak za chwile się zachowają opuszczając Go, nie kwestionuje ich wiary, ale koryguje. Jakby chciał się zapytać, czy wy naprawdę rozumiecie co ja mówię, wydaje wam się, że rozumiecie, ale jeszcze wiele nie wiecie. Jezus nie mówi, że ich wiara jest fałszywa, czy zupełnie źle wierzą, On docenia ich wyznanie, ale jednocześnie koryguje je.

Czy rozumiecie, że droga Syna Człowieczego wiedzie przez krzyż? Czy wasza wiara wytrzyma próbę, kiedy zobaczycie Mnie umierającego, zhańbionego, przybitego do krzyża? Czy wtedy jeszcze będziecie wierzyć, że jestem Mesjaszem- Synem Bożym? Czy wtedy jeszcze będziecie mówić: Wierzymy, żeś od Boga wyszedł?

To mówi, że Bóg docenia szczerą wiarę jeśli nawet jest niedojrzała, słaba, czy wątła, a jej teologia jest niepełna, a nawet w niektórych aspektach błędna. Jeśli tylko człowiek szczerze szuka Boga, to Pan zatroszczy się o to, by ta słaba wątła wiara mająca jeszcze pełno dziur rozwinęła się w pełnię poznania Chrystusa, by stała się wiarą dojrzałą, ugruntowaną na skale, która przetrwa każdą burzę i próbę. Więc jeśli nawet masz słabą i jeszcze niedojrzałą wiarę nie zniechęcaj się, a tym bardziej nie rezygnuj z szukania Boga. Po prostu bądź cierpliwy, cierpliwa podążaj wiernie za Chrystusem, a z czasem twoje poznanie i dojrzałość będzie wzrastać. Weź pod uwagę, że Jezus nie porzucił swoich choć wiedział za chwile Go zawiodą. On nie porzuca i nas, zna wszystkie nasze słabości i grzech, wie jak wiele razy jeszcze upadniemy, jak wiele razy zawiedziemy, a jednak błogosławi nasza wiarę i rozwija ja pod warunkiem, że naprawdę ją mamy.

Dalej Pan Jezus mówi jaka naprawdę jest ich wiara, ze nadchodzi godzina, a nawet już jest, że zostawią Jezusa, rozproszą się – taka właśnie ich wiara. Lubimy myśleć, że nasza wiara jest dojrzała i silna, często przeceniamy jej siłę, ale Pan wie jak jest i wciąż nas kocha. Nie kocha nas i nie zbawił nas z powodu wielkości naszej wiary, ale z powodu wielkości swojej łaski i wierności swojemu przymierzu. To nie siła twojej wiary cię zbawia – to moc Chrystusa, w którego wierzysz. To nie twoje własne wytrwanie cię podtrzymuje – to Jego ręka, która wciąż cię trzyma. To są Jego słowa, że nie my Go wybraliśmy, ale On nas wybrał i przeznaczył nas abyśmy szli i owoc wydawali i żeby nasz owoc dla Pana był trwały Ew. Jana 15,16.

Gdy już go zostawią i uświadomią sobie jak się zachowali, zdadzą sobie sprawę z własnej słabości, pojawi się wstyd i rozpacz powinni wiedzieć, że Ojciec był cały czas z Jezusem – to będzie dla nich pocieszenie.  I Jezus mimo ich upadku nie przestaje ich kochać, nie cofa swoich obietnic, nie odwołuje ich powołania. Powinni wiedzieć, że ich słabość nie przekreśla Bożej wierności jak czytamy w liście Pawła do Tymoteusza

2 Tymoteusza 2:13  Jeśli my nie dochowujemy wiary, On pozostaje wierny, albowiem samego siebie zaprzeć się nie może.

Te słowa Jezusa mają za zadanie na nowo przyciągnąć ich po upadku o czym świadczy 33 wiersz, gdzie Jezus mówi, że powiedział im to wszystko, aby w Nim mieli pokój. Aby wiedzieli, że niezależnie od tego co się stanie Bóg jest z nimi i mogą liczyć na Jego łaskę i przebaczenie. Tak często wątpimy w miłość Bożą do nas, szczególnie wtedy kiedy zawodzimy i możemy ulegać kłamstwom Szatana, że Bóg nas już nie przyjmie, że nam nie przebaczy, że Jego łaska się dla nas skończyła, bo zawiedliśmy kolejny raz i kolejny i następny.

Pan Jezus chce żebyśmy w Nim mieli pokój, żeby wtedy kiedy zawodzimy w pokorze  ze skruszonym sercem przyszli po przebaczenie, a otrzymamy je.

Skoro on kazał nam przebaczać naszym bliźnim 77x7 za każdym, gdy nas o to poproszą jak żeby sam miał mieć mniej łaski dla nas niż każe nam mieć dla siebie samych.

Nie daj się oszukać, co do miłości Bożej względem Ciebie, Chrystus chce żebyś miał w Nim pokój. Bóg daje dowód swej miłości ku nam – mówi Pismo przez to, że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł.      

Rzymian 5:9  Tym bardziej więc teraz, usprawiedliwieni krwią jego, będziemy przez niego zachowani od gniewu.  

Jezus chce żebyś wiedział, wiedziała że umiłował Cię wieczną miłością. Kochamy Go nie dlatego, że myśmy go pierwsi umiłowali, ale to On nas pierwszy umiłował.

Świadomość miłości Bożej w Chrystusie pomoże nam, gdy będziemy doświadczali na świecie ucisku, gdy miłość Boża do nas będzie próbowana i kwestionowana. Niestety świat będzie prześladował chrześcijan, będzie ich nienawidził, ale pocieszenie na nasze odrzucenie znajdziemy w Chrystusie. Spoglądając na Krzyż, na Jego śmierć za nasze grzechy i Jego obietnice upewnimy się, że naprawdę nas kocha i daje nam zwycięstwo nad światem. Świat w Jezusie już nie może nas zniszczyć.

Nasze zwycięstwo nad światem ma udział w jego zwycięstwo, bo Chrystus zwyciężył świat. Zwyciężył grzech sam nie plamiąc się Nim i pokonując moc grzechu przez Krzyż, że przyszło dla nas przebaczenie, gdy w Niego wierzymy. Grzech już nie może spowodować naszego potępienia, bo krew Chrystusa oczyszcza nas od wszystkich grzechów. Pokonał również szatana boga tego świata, władcę tego upadłego porządku rzeczy. Diabeł już nie może trzymać nas w niewoli naszych win i śmierci, bo Jezus złamał żądło śmierci jakim był grzech, który ją przynosił, a dał nam życie wieczne. Śmierć wieczna i sąd Boży nam już nie zagraża, w chwili gdy uwierzyliśmy przeszliśmy ze śmierci do żywota. I Jezus złamał moc grzeszników nad nami, już nie mogą nas zabić, zniszczyć, bo duszy zabić nie mogą. Nawet jak pozornie przegrywamy, czyli pozbawią nas życia, to wygrywamy bo idzie my do naszego Pana, a wkrótce powstaniemy z martwych i będziemy triumfować nad wszystkimi naszymi wrogami.

Chrześcijanin jest zawsze zwycięzcą cokolwiek, by się działo

1 Jana 5:4  Bo wszystko, co się narodziło z Boga, zwycięża świat, a zwycięstwo, które zwyciężyło świat, to wiara nasza.

5  A któż może zwyciężyć świat, jeżeli nie Ten, który wierzy, że Jezus jest Synem Bożym?    

Drodzy ten świat przemija, ale my w Chrystusie zostajemy na zawsze, zawsze zwyciężamy nawet jak pozornie przegrywamy.

Dlatego trzymajmy się Chrystusa całym sercem, miejmy w Nim pokój którego tak potrzebujemy.

Gdy czytam biografii misjonarzy, ludzi którzy służyli dla Królestwa Bożego pomimo ich sukcesów dostrzegam wiele wad i porażek.

 Niektórzy z wielkich, tacy jak John Wesley i William Carey, mieli trudne małżeństwa. David Livingstone był samotnikiem, który miał liczne konflikty ze współpracownikami. Praktycznie porzucił żonę i dzieci, które bardzo cierpiały bez niego. A jednak Bóg posłużył się Livingstonem, aby otworzyć Afrykę na ewangelię!

C.T. Studd, znany z cytatu: „Jeśli Chrystus jest Bogiem i umarł za mnie, żadna ofiara nie jest dla mnie zbyt wielka, abym mógł ją dla Niego ponieść”, zostawił chorą żonę i wyjechał do Afryki, odwiedzając ją tylko raz w ciągu ostatnich 16 lat jej życia. Pracował po 18 godzin dziennie i oczekiwał, że wszyscy inni będą postępować tak samo. Jego głębokie oddanie sprawie Chrystusa sprawiło, że był nietolerancyjny wobec każdego, kto nie był równie oddany. Zraził do siebie wszystkich wokół, w tym córkę i zięcia. Misja, którą założył, ostatecznie go odrzuciła.

Robert Pierce (1914–1978) był amerykańskim pastorem baptystycznym i działacz humanitarny - misjonarz. Najbardziej znany jest jako założyciel międzynarodowych organizacji charytatywnych World Vision International w 1950 roku i Samaritan's Purse – gwiazdkowa niespodzianka. Jednak jego najstarsza córka popełniła samobójstwo. On i jego żona byli w separacji na kilku etapach małżeństwa. Nigdy nie okiełznał swojego wybuchowego temperamentu. W końcu World Vision go zwolniło. Mimo to kochał i służył Panu do końca życia. Nie chodzi o to, by krytykować tych sługi Pańskie ani usprawiedliwiać ich grzechów, wskazując na ich wady. Ale dostrzeganie ich wad i błędów pomaga mi zrozumieć, że kiedy poniosę duchową porażkę, mogę być pokrzepiony Bożą miłością i łaską, które znajdują się w Panu Jezusie Chrystusie. Jeśli poniosłeś porażkę, jest dla ciebie nadzieja, jeśli schronisz się w kochającym i łaskawym Zbawicielu, w Nim możesz mieć pokój.